Sizinle bir workshop (Çalışma dükkanı-dükkan çalışması-atölye-çalıştay veya uygulama) paylaşacağım. Workshop’un yerine ne desem, tam karşılığı olur bilemedim. En çok çalıştayı sevdim. Bu arada seminer de, demeyin sakın, aynı şey değil çünkü!
Neyse söz konusu çalıştayın ismi ‘Satışta Hipnotik Kalıplar’. İsmi okuduğunuzda, sizin de tüyleriniz diken diken veya likenleriniz tüy tüy oldu mu? Olmasın henüz. Durdurun o tüyleri yarı yolda!.. Esas bomba ders programında… Çünkü, bayağı, bildiğiniz, müşteriyi nasıl robotlaştırıp aptala döndürerek kafa kola alırsınız, dersi veriyorlar. Aklınızda bile yokken ve hatta yumurtaya alerjiniz varken aldığımız otomatik yumurta pişiricisine bakıp ‘hımm demek ki satıcı bu dersi kaynatmamış, diyerek işi hafife alabilirsiniz pek ala!
Keşke iş o kadar basit olsa…
Akla zarar olanı, sadece, sonunda tozlanarak bozulacak elektronik yumurta pişiricisi vesair alırken kullanılmıyor bu yöntem. Aklınıza gelebilecek her konuda düşüncelerimizi manupile ederek yönetip yönlendirmek ve nihayetinde istenen yöne çekmek için de kullanılıyor. Satıcılar duruma göre medya mensupları, siyasetçiler, ekonomi tröstlerinin yardakçıları pazarlamacılar ve ve tabii ki reklamcılar olabiliyor. Bize de öküz ve tren işbirliğinde olduğu gibi, olaya seyirci gözüyle geviş getirerek dahil olmak düşüyor.
Bu yazıyı okuyan satış görevlisi arkadaşlar, senin kota diye bir şeyden haberin yok galiba çok bilmiş, diyerek için için sinir olabilirler bana. Satış elemanlarına kota-lar konduğunun, ayın elemanı gibi ödüllendirilmelerin bu kotalara göre belirlendiğinin farkındayım. Kusura bakmayın! Bu farkında olma durumu, uyanık olmayla zuhur ediyor bünyemde.
Üniversite zamanlarımızda gittiğimiz bir muhallebicide iştigal eden –pek sevdiğimiz- beyaz önlüklü, öğrenci dostu bir garson ağabeyimiz vardı! Yusuf Atılgan’ın Aylak Adam’ındaki gibi her şeyi bilen bakışlı. Bu tatlı ağabey, kah yemekten sonra tatlı ikram eder, kah tavsiye ettiği tatlıyı hesaptan düşer ve biz yeni yetmeleri sevinçlere gark ederdi. Pek hoşumuza giderdi bu öğrencinin ahvalinden anlayan garson ağabeyimiz. Bu ve benzeri gazlarla, kendimizi babamızın yerinde gibi rahat hissettiğimizden sık sık giderdik. Tanırdı hepimizi. Bir de kapıdan girerken, oo öğrenci arkadaşlar hoşgelmişsiniz, nidası ile içeri alınma faslı vardı ki, sormayın gitsin! Kasım kasım kasılırdık çamurlu ayakkabılarımızı muhallebicinin derinliklerine doğru sürürken… E biz de insanız, anlayış gösterin: İstanbul’a yeni düşmüşüz. Racondan falan haberimiz yok! Konuyu saptırmayalım yine. Bu garson ağabeyimizin, karşılama seromonisinden tatlı ikram faslına kadar yaptığı her şeyi, bize duyduğu, sevgiden- sempatiden sanırdık. Uzun lafın kısası, neticede, muhallebicinin müdavimi beş kişi, bir tatlı ikramının ardından kubura yapışık kalıp, üstüne de muhallebiciyi belediye mührüleyince anlamıştık işin sırrını. Slogan şuydu: Kalmış tatlılar ya çöpe, ya öğrencilere… İşte böyle arkadaşlar. Tabii ki, hipnozla müşteri avlamak, milleti üç günlük tatlılarla dükkana bağlamaya çalışmaktan bin kat daha profesyonel ve hain bir tavır. Kapitalizm bu: Kimi bağırtarak, kimi okşayarak… Ama hep bana, rabbena diyerek işler çarkı!
Başlığa, Bir seans hipnozla kilolardan kurtulmak garanti, yazdım. Konu kilo verme olunca, kadınların yazıyı sonuna kadar okudukları ortaya çıkmış. Erkekler, siz de kıs kıs gülmeyin. Sizin sihirli sözcüğünüz de sekiz: Pardon seks. Doks. Paradoks!
İşte program. İşte ‘Satışta Hipnotik Kalıplar’ dersi. Tüylerim benden kaçıyor!
